ანესთეზიოლოგია რეანიმატოლოგია

ნორმაში პლაზმის ოსმოლარობა შეადგენს:

მოზრდილი ადამიანის დღიური მოთხოვნილება წყალზე შეადგენს:

მოზრდილი ადამიანის წყლის დღიური დანაკარგი შეადგენს:

მაგნიუმის დეფიციტს ახასიათებს: 1. ნერვ-კუნთოვანი აგზნების მომატება; 2. ლარინგოსპაზმი; 3. ტეტანია;'4. ჰიპოტონია.

კალიუმის დეფიციტის ძირითადი კლინიკური სიმპტომებია: 1. ასთენიზაცია; 2. კუნთოვანი სისუსტე; 3. სუნთქვითი დარღვევები; 4. კარდიოგრამაზე T კბილის გაფართოება და Q-T ინტერვალის გახანგრლივება.

კალიუმის დეფიციტის მიზეზად არ ითვლება: 1. პოლიურია; 2. ღებინება; 3. არასაკმარისი მიღება; 4. სპირონოლაქტონი მიღება 100მგ /დღ.

ნატრიუმის დეფიციტის კლინიკურ ნიშნებს არ მიეკუთვნება: 1. დაღლილობა, აპათია; 2. ღებინება, გულისრევა; 3. ტაქიკარდია; 4. ჰემატოკრიტის მომატება; 5. პოლიურია.

ჰიპოკალციემიის კლინიკურ ნიშნებს შეადგენს: 1. ჰიპერრეფლექსია; 2. ტეტანია; 3. მუცლის ტკივილი; 4. პოლიურია.

მეტაბოლური აციდოზის მიზეზია: 1. კონსერვირებული სისხლის მასიური ტრანსფუზია; 2. სისხლში კეტომჟავის კონცენტრაციის გაზრდა; 3. ჰიპოქსია; 4. თირკმლის უკმარისობა.

ალკალოზის მიზეზი შეიძლება იყოს ყველა, გარდა:

მეტაბოლური ალკალოზი ვითარდება: 1. შარდმდენი პრეპარატების ხანგრძლივად გამოყენებისას; 2. დიაბეტური კომის დროს; 3. ურემიული კომის დროს; 4. ჰიპერთერმიისას; 5. ჰემორაგიული შოკის დროს.

ნატრიუმის ჰიდროკარბონატის დანიშვნის უკუჩვენება მეტაბოლური აციდოზის დროს არის: 1. ჰიპოვენტილაცია; 2. ეკლამფსია; 3. ჰიპეროსმოლარული კომა; 4. მასიური ჰემოტრანსფუზიის შემდგომი პერიოდი.

სისხლში ბიკარბონატის და ნახშირმჟავას რაოდენობის გაორმაგებისას არტერიული სისხლის PH:

რომელი ხსნარები არ გამოიყენება მეტაბოლური ალკალოზის სამკურნალოდ: 1. კალიუმის ქლორიდი გლუკოზასთან ერთად; 2. ნატრიუმის ბიკარბონატის ხსნარი; 3. გლუკოზაზე დამზადებული HCL-ის ხსნარი; 4. რინგერ-ლაქტატის ხსნარი.

ჰიპერტონულ დეჰიდრატაციამდე მივყავართ: 1. ჰიპერთერმიას; 2. ტაქიპნოეს; 3. სითხის არასაკმარის მიღებას; 4. ღებინებას.

ჰიპერტონული დეჰიდრატაციის კლინიკური სიმპტომი არ არის: 1. გამოხატული წყურვილი; 2. კანისა და ლორწოვანების სიმშრალე; 3. პოლიურია; 4. პლაზმის მომატებული ოსმოლარობა; 5. ნერვულ-ფსიქიური დარღვევები.

იზოტონურ დეჰიდრატაციამდე მივყავართ ყველა ქვემოთ ჩამოთვლილ შემთხვევას, გარდა: 1. კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სითხეების დაკარგვას; 2. პლაზმისა და სისხლის დაკარგვას; 3. პოლიურიას; 4. ჭარბ ოფლიანობას.

იზოტონური დეჰიდრატაციის კლინიკური ნიშანი არ არის: 1. არტერიული ჰიპოტონია; 2. ჰიპოვოლემიური შოკი; 3. პოლიურია; 4. აპათია, შენელებული რეაქციები; 5. პირის სიმშრალე.

ჰიპოტონური დეჰიდრატაციის მიზეზი შეიძლება იყოს: 1. არაკორეგირებული შარდმდენი თერაპია; 2. ელექტროლიტების არასაკმარისი შეყვანა; 3. სითხის დანაკარგის შევსება არაელექტროლიტური ხსნარებით; 4. ადისონის დაავადება.

ჰიპოტონური დეჰიდრატაციის დროს არ ვლინდება: 1. არტერიული წნევის დაცემა; 2. ტაქიკარდია; 3. ოლიგურია; 4. თვალის კაკლების დაჭიმულობა; 5. პლაზმის ოსმოლარობის დაქვეითება.